Provincie Limburg.be

William Cobbing

De kabel waarmee de spelconsole wordt ingelugd in de onderrug van de speler heeft veel weg van een navelstreng. De console neemt hem mee naar een andere wereld waarin het onder-scheid tussen werkelijkheid en fictie wegvalt. Een beklemmend beeld uit de film eXistenZ van David Cronenbergh waarin mensen van de ene realiteit naar de andere surfen met behulp van levende, biomorfe computers die rechtstreeks op het lichaam worden aangesloten. Na een tijd begin je als toeschouwer ook wantrouwig te worden tegenover de waarneming van je eigen werkelijkheid.

Een vergelijkbare ervaring wordt opgeroepen door de werken die William Cobbing (1974) installeerde in Z33 naar aanleiding van de tentoonstelling Over de mensen en de dingen. In de surrealistische wereld van deze kunstenaar dreigt de afstand tussen de mens en de dingen rondom hem elk moment te verdwijnen. Je begeeft je op drijfzand. Is de grond onder je voeten echt nog wel stevig, of word je zo meteen opgeslorpt door de levend wordende massa onder je voeten? De figuren van William Cobbing zijn in elk geval al gemuteerd en helemaal in bezit genomen door hun materiële omgeving. Een onderlichaam van een man versmelt vanaf de navel naadloos met de leuning van zijn stoel. Bij een andere reikt de torso tot het plafond en gaat daar in op. Het zijn sterke formele uitdrukkingen van de wijze waarop wij mensen verstrengeld zijn met de ons omringende materialiteiten.

Of is het omgekeerd? In een hoekje komt een darm uit de muur die een verbinding maakt met de andere muur van de hoek. Is het misschien de door de mens gecreëerde materiële omgeving die een eigen leven gaat leiden en ons mensen probeert te manipuleren? Zijn wij toch niet die autonome schepsels die de wereld aan hun grillen kunnen onderwerpen? Hebben wij mensen beperkingen waarvan wij ons niet bewust zijn?

In een video van Cobbing zien we twee personnages waarvan de hoofden helemaal bedekt en met elkaar verbonden zijn door een vormeloze hoop klei. Met hun handen proberen ze elkaars hoofd vorm te geven terwijl ze mekaar eigenlijk niet kunnen zien, zonder mekaar echt te kennen. Een beeld voor het verzonken zijn in een leven waarbij we onze ideeën of verlangens willen opleggen zonder dat we daarbij het welbevinden van de ander voor ogen hebben.

- Jurgen Gaethofs

Foto's

Sitzmaschine
Parting #1
Cobbing #1

Voorbij

13.02 tot 01.05.2005
13.02 tot 01.05.2005
Share |