Provincie Limburg.be

Tracey Emin

Op een tweepersoonsmatras liggen verkreukte lakens, kussens, een panty, een achteloos neergegooide handdoek. Op het nachtkastje en het tapijt ernaast is het een rommeltje van lege vodkaflessen, polaroids, pillen, gebruikte condooms, met bloed besmeurd ondergoed en een paar knuffeldieren. Dit werk getiteld My Bed veroorzaakte heel wat controverse toen het in 1999 werd opgesteld in de Tate Gallery naar aanleiding van de jaarlijkse tentoonstelling van de Turner Prize. Tracey Emin (1963) won de prestigieuze prijs uiteindelijk niet, maar deze installatie was wel het werk dat iedereen bijbleef.

Zoals steeds maakte Emin ook hier weer haar eigen leven tot uitgangspunt en onderwerp van haar werk. My Bed is een reconstructie van de slaapkamer waar ze vier dagen en nachten in doorbracht terwijl ze worstelde met zelfmoord-gedachten. Met grenzeloze openhartigheid toont de kunstenaar ons de meest intieme en rauwe kanten van haar leven. De toeschouwer voelt zich betrapt, alsof hij stiekem in een dagboek zit te lezen dat niet voor zijn ogen bestemd is. Het werk riep en roept heel wat vragen op. Is deze 'rotzooi' wel kunst? En buit Emin niet op een cynische manier de nieuwsgierigheid en het voyeurisme van het publiek uit? Anderzijds kan je Emins werk zien als een authentieke en aangrijpende bespiegeling over de condition humaine. My Bed laat zich immers ook lezen als een getuigenis over universele thema's zoals vruchtbaarheid, (anti)conceptie, seks, ziekte en dood. Is het bed immers niet de plaats waar een mens uiteindelijk zijn meest intieme en betekenisvolle momenten meemaakt?

Voor haar autobiografische oeuvre maakt Tracey Emin gebruik van zowat alle media die de hedendaagse kunstenaar ter beschikking staan: schilderijen, tekeningen, sculpturen, perfor-mances, installaties, video's, teksten, enzovoort. Het zijn echter haar werken in textiel met borduur- en oplegwerk die uitgroeiden tot een waar handelsmerk. Op de tentoonstelling Over de mensen en de dingen in Z33 was ondermeer een bewerkt deken met de titel Drunk to the Bottom of My Soul te zien. Emin gebruikt regelmatig dit soort van lappendekens om verhalen of gedichten te visualiseren. De techniek en het materiaal roepen daarbij associaties op met huiselijke warmte die in schril contrast staan met de wrange inhoud van haar getuigenissen over thema's als drankmisbruik, mishandeling, verkrachting en abortus.

- Peter Pollers

Foto's

Drunk to the bottom of my soul
My Bed
A dog like a wolf

Voorbij

13.02 tot 01.05.2005
13.02 tot 01.05.2005
Share |